10 augustus 1993. Ik ben 17 jaar oud als ik Suriname verlaat en voor de eerste maal voet op Nederlandse bodem zet om Scheikundige Technologie te studeren aan de TU Delft. Ik tref een land aan dat blaakt van zelfvertrouwen. In 1994 wint D66 met 24 zetels de verkiezingen en het eerste Paarse kabinet dient zich aan. Hoewel ik er officieel niet bij hoor (studieverblijf betekent: geen stemrecht) ben ik toch trots als Hans van Mierlo in een foeilelijke paarse Mercedes het Binnenhof op rijdt voor coalitieonderhandelingen. Nederland wordt voor mij het land waar ik kan zijn wie ik ben en kan worden wat ik wil.

16 januari 2010. Bijna 17 jaar verder en ik ben al jaren Nederlander. Werkzaam bij de Permanente Vertegenwoordiging van Nederland bij de EU. Ik zit aan de ontbijttafel met Milieuminister Cramer als onderdeel van haar delegatie tijdens de Informele Milieuraad in Sevilla. De Klimaatconferentie van Kopenhagen is net achter de rug en EU ministers hebben de behoefte met elkaar te spreken over dit echec. Zij vertelt over de net voorbije week waarin de conclusies over het rapport van de Commissie Davids de verhoudingen in de coalitie op scherp hebben gezet. De Minister vreest dat ze haar klus niet zal kunnen afmaken…

Ik besef hoezeer zaken veranderd zijn in 17 jaar tijd. Wij zitten in de grootste financiële crisis sinds de oorlog, het klimaat verandert en in Nederland heerst een enorme polarisatie tussen oude en nieuwe Nederlanders. De uitdagingen zijn immens.

Ik realiseer me dat ik terug wil naar Nederland om een ondervertegenwoordigde groep Nederlanders te representeren. De vrijdenkers die zich altijd willen ontwikkelen en ontplooien. Degenen die geloven dat een schonere planeet en economische ontwikkeling hand in hand kunnen gaan, wars van dogma’s. Met een helder verhaal, namelijk dat vrijheid en angst niet samengaan. Daarom stel ik mij namens D66 kandidaat voor de Tweede Kamer verkiezingen van 9 juni 2010.

(foto: rhodes)