Telkens als ik in een vliegtuig stap, vertelt een vriendelijke stewardess dat ik in geval van nood eerst het zuurstofmasker bij mijzelf moet aanbrengen en pas daarna bij eventuele kinderen naast mij. Toen ik dit laatst weer hoorde, deed het mij denken aan vergelijkbare boodschappen die ik ooit las over  liefde, geluk en vertrouwen: ‘Je kunt pas werkelijk iemand liefhebben, wanneer je eerst van jezelf houdt,’ ‘Je kunt alleen geluk schenken, wanneer je zelf gelukkig bent,’ en ‘Je kunt slechts vertrouwen wekken wanneer je ook jezelf vertrouwt.’

In de politiek is het niet anders.

Bij veel partijen staat partijpolitiek voorop. Politici ontlenen hun persoonlijke standpunten aan het partijprogramma en afwijkingen van de partijlijn worden vaak niet gewaardeerd. In het verleden heeft dit geleid tot diverse afsplitsingen door personen die zich niet konden vinden in de visie van hun partij. Dit heeft vaak enorme gevolgen voor het Nederlandse politieke landschap, het stof van de laatste verkiezingen is nog nauwelijks neergedaald.

Helaas leidt ‘eendracht maakt macht’ in de politiek vaak tot onjuiste interpretaties. Wetenschappers weten sinds jaar en dag dat complexe systemen (zoals mierenhopen, immuunsystemen, bedrijven en steden) hun succes ontlenen aan diversiteit. Juist wanneer onderdelen van het systeem van elkaar verschillen, is het systeem als geheel stabieler en flexibeler. Dit geldt voor cellen in een organisme, voor diersoorten in een ecosystem, voor bedrijven in een economie en voor personen in een groep. En ja… ook voor politici in een partij.

Wat dat betreft heeft D66 als geen ander de beste kansen op het creëren van een stabiel systeem. Juist D66 is een partij die erkent dat het eerst gaat om het individu en pas daarna om de groep. Je moet eerst één zijn met jezelf, voordat je eenheid kunt brengen in de groep. Vertrouwen hebben in jezelf, voordat je kunt werken aan het vertrouwen binnen de partij. Een diversiteit aan individuen resulteert in stabiliteit van het team.

Kortom, alleen een partij die ruimte geeft aan het ‘ik’, krijgt een stevige basis voor het ‘wij’.