Nederland is al jaren in de greep van een heftig integratiedebat. Een debat over echte problemen. Maar komen in het debat de echte oplossingen genoeg aan bod?

De grenzen sluiten, hogere straffen, meer repressief beleid, een belasting op het dragen van hoofddoekjes zijn veel gehoorde populistische uitspraken. Het zijn geen echte oplossingen, maar soundbites van valse profeten.

Integratie is een zaak van mensen onderling. En vindt plaats op het werk, op school, op straat en in de wijk, want daar kom je echt in contact met elkaar. Wij moeten op zoek naar manieren om met elkaar om te gaan. Dat hoeft niet per se te betekenen dat wij met iedereen bevriend hoeven te worden. En al helemaal niet dat je alles van een ander maar leuk hoeft te vinden of moet overnemen.

Integratie begint met meedoen. Want wie participeert, die integreert. En juist daarom is investeren in onderwijs en taalachterstand en schooluitval terugdringen zo belangrijk. Participeren kun je pas echt als je de Nederlandse taal goed beheerst en daardoor goed kunt meekomen op school. Het vergroot je kansen op de arbeidsmarkt. Een arbeidsmarkt die overigens voor een ieder goed toegankelijk moet zijn.

En ja, natuurlijk moet overlast aangepakt en criminaliteit bestreden worden, maar zonder onderscheid. Het zijn de daden van mensen die tellen, niet hun achtergrond, kleur of geloof. Het individu telt. En die behoort nu eenmaal tot meerdere groepen. Daar is niets mis mee.

Over integratie blijven spreken lost niets op. De echte oplossingen voor op het werk, in de klas, op straat en in de buurt, daar licht de sleutel tot de oplossing van het integratievraagstuk.

Zie ook: Verkiezingsprogramma Tweede Kamer D66

foto by viagallery.com