Blogs zijn net honden. Zij verdienen constant aandacht. Ik heb mijn blog al zolang verwaarloosd dat, als hij een hond was, Marianne Thieme mij aan de hoogste schandpaal had genageld.
Maar na maanden van radiostilte (sinds de verkiezingen geen post meer geplaatst), pak ik de handschoen weer op. Over mijn stokpaardjes (Europa, milieu, natuur), de welbekende olifanten in de huidige politieke zaal (ontslagrecht, hypotheekrenteaftrek) en de koetjes en kalfjes waar je over leest in de krant.

Omdat ik zelf even geen pakkend thema kan verzinnen, hier een stukje dat ik haalde van de achterflap van Geert van Istendaels nieuwe boekje ‘ Tot het Nederlandse Volk’:

“Geachte Nederlanders,
U vond uw eigen land een lichtend voorbeeld te midden van de duisternis der volken. Nog niet zo heel lang geleden bazuinde Nederland graag rond dat het een gidsland was. Nee, hét gidsland.
Een dergelijke aandrang is ons, Belgen, volkomen vreemd. Wij vinden ons absurde gewriemel op onze lap grond helemaal niet navolgenswaardig. België is een remedie tegen de vaderlandsliefde.
Een pistoolschot heeft het glanzende Nederlandse zelfbeeld lelijk beschadigd. Het rimpelloze, geolied draaiende, redelijke, voorbeeldig georganiseerde Nederland bleek plots een bokkig, knarsend, schokkend zootje ongeregeld te zijn.
Daarom, geachte Nederlander, heeft de Belg misschien iets over u te vertellen.”

Een scherpe analyse die ik als inwoner van zowel België als Nederland en als gelover in zelfreflectie als remedie tegen elke vorm van frustratie zelf had willen kunnen schrijven.

Uit Geert van Istendael, Tot het Nederlandse volk, 2010.