D66 is immers dé Europa partij van Nederland en verdient een sterke Brusselse afdeling. Wij hebben als partij veel knappe koppen hier en in Luxemburg rondlopen. Ik zie het als voornaamste taak van de afdeling deze koppen bij elkaar te brengen en kennis te delen met elkaar.

Een van de eerste zaken waar ik mij sterk voor wil maken is het activeren van de expertise die onze leden en sympathisanten in België en Luxemburg in huis hebben. Daarmee zouden wij goed kunnen inspelen op de behoefte vanuit het Landelijk Bestuur en onze fracties in het EP en de Tweede Kamer. Een levendige afdeling die door middel van lezingen, discussieavonden en borrels mensen bij elkaar brengt en zodoende kennis en informatie ter beschikking stelt, daar ga ik mij samen mijn sterk team bestaande uit Jacqueline van der Woude (secretaris), Rinke Brussel (penningmeester), Pieter de Jong en Sietse Wijnsma zich voor inzetten!

Omdat ik zelf even geen pakkend thema kan verzinnen, hier een stukje dat ik haalde van de achterflap van Geert van Istendaels nieuwe boekje ‘ Tot het Nederlandse Volk’:

“Geachte Nederlanders,
U vond uw eigen land een lichtend voorbeeld te midden van de duisternis der volken. Nog niet zo heel lang geleden bazuinde Nederland graag rond dat het een gidsland was. Nee, hét gidsland.
Een dergelijke aandrang is ons, Belgen, volkomen vreemd. Wij vinden ons absurde gewriemel op onze lap grond helemaal niet navolgenswaardig. België is een remedie tegen de vaderlandsliefde.
Een pistoolschot heeft het glanzende Nederlandse zelfbeeld lelijk beschadigd. Het rimpelloze, geolied draaiende, redelijke, voorbeeldig georganiseerde Nederland bleek plots een bokkig, knarsend, schokkend zootje ongeregeld te zijn.
Daarom, geachte Nederlander, heeft de Belg misschien iets over u te vertellen.”

Een scherpe analyse die ik als inwoner van zowel België als Nederland en als gelover in zelfreflectie als remedie tegen elke vorm van frustratie zelf had willen kunnen schrijven.

Uit Geert van Istendael, Tot het Nederlandse volk, 2010.

Ik start deze site omdat ik een enorme behoefte bij nieuwe en oude Nederlanders constateer om het positieve verhaal te vertellen. Na jaren van somberheid en doemscenario’s is het tijd om Nederland uit de put te praten. Het wordt tijd om te kijken naar de kansen die er zijn, naar talent dat er is en dat nu al volop gebruikt wordt. Een verandering van perspectief voor alle Nederlanders; niet door uit te gaan van een kostenpost én niet door de gebeten hond spelen, maar door te kijken hoe we Nederland samen nóg beter kunnen maken!

De andere kant van het verhaal

De website is een begin. Het moet een verzameling van mooie verhalen worden. Geen sprookjes, maar de Nederlandse realiteit zoals ‘ie nu is. Bedoeld als inspiratie, omdat dat is wat er soms ontbreekt.

De grenzen sluiten, hogere straffen, meer repressief beleid, een belasting op het dragen van hoofddoekjes zijn veel gehoorde populistische uitspraken. Het zijn geen echte oplossingen, maar soundbites van valse profeten.

Integratie is een zaak van mensen onderling. En vindt plaats op het werk, op school, op straat en in de wijk, want daar kom je echt in contact met elkaar. Wij moeten op zoek naar manieren om met elkaar om te gaan. Dat hoeft niet per se te betekenen dat wij met iedereen bevriend hoeven te worden. En al helemaal niet dat je alles van een ander maar leuk hoeft te vinden of moet overnemen.

Integratie begint met meedoen. Want wie participeert, die integreert. En juist daarom is investeren in onderwijs en taalachterstand en schooluitval terugdringen zo belangrijk. Participeren kun je pas echt als je de Nederlandse taal goed beheerst en daardoor goed kunt meekomen op school. Het vergroot je kansen op de arbeidsmarkt. Een arbeidsmarkt die overigens voor een ieder goed toegankelijk moet zijn.

En ja, natuurlijk moet overlast aangepakt en criminaliteit bestreden worden, maar zonder onderscheid. Het zijn de daden van mensen die tellen, niet hun achtergrond, kleur of geloof. Het individu telt. En die behoort nu eenmaal tot meerdere groepen. Daar is niets mis mee.

Over integratie blijven spreken lost niets op. De echte oplossingen voor op het werk, in de klas, op straat en in de buurt, daar licht de sleutel tot de oplossing van het integratievraagstuk.

Zie ook: Verkiezingsprogramma Tweede Kamer D66

foto by viagallery.com

Dat is ronduit kwalijk, want angst remt onze ontwikkeling. Juist nu er grote uitdagingen liggen, is durf nodig. Grote delen van de wereld moeten nog op een basisniveau van welvaart komen en ondertussen moeten wij aan de slag met een veranderend klimaat, een afnemende biodiversiteit en een schaarste aan natuurlijke hulpbronnen.

Het is duidelijk dat wij deze uitdagingen tegemoet moeten treden met nieuwe, slimme, innovatieve ideeën. Daar is politiek leiderschap voor nodig. Leiderschap om de maatschappelijke acceptatie voor de benodigde verandering en vernieuwing te creëren. Mensen zijn niet bang voor een moeilijke boodschap. Als die maar eerlijk is en de oplossingen helder geformuleerd worden.

D66 heeft de afgelopen jaren op veel vlakken durf getoond. Of het nu gaat om de steun voor het rekeningrijden of het geleidelijk verhogen van de AOW leeftijd.
In het nieuwe verkiezingsprogramma kiest D66 voor een radicale omslag naar een duurzame energiehuishouding. Ambitieus, maar toch realistisch. Daarmee toont D66 zich een partij die gelooft dat een schonere planeet en economische ontwikkeling hand in hand kunnen gaan.

Kortom, D66 toont met haar verkiezingsprogramma geen partij van bange mensen te zijn, maar een partij die durft te denken in kansen en mogelijkheden.

In de politiek is het niet anders.

Bij veel partijen staat partijpolitiek voorop. Politici ontlenen hun persoonlijke standpunten aan het partijprogramma en afwijkingen van de partijlijn worden vaak niet gewaardeerd. In het verleden heeft dit geleid tot diverse afsplitsingen door personen die zich niet konden vinden in de visie van hun partij. Dit heeft vaak enorme gevolgen voor het Nederlandse politieke landschap, het stof van de laatste verkiezingen is nog nauwelijks neergedaald.

Helaas leidt ‘eendracht maakt macht’ in de politiek vaak tot onjuiste interpretaties. Wetenschappers weten sinds jaar en dag dat complexe systemen (zoals mierenhopen, immuunsystemen, bedrijven en steden) hun succes ontlenen aan diversiteit. Juist wanneer onderdelen van het systeem van elkaar verschillen, is het systeem als geheel stabieler en flexibeler. Dit geldt voor cellen in een organisme, voor diersoorten in een ecosystem, voor bedrijven in een economie en voor personen in een groep. En ja… ook voor politici in een partij.

Wat dat betreft heeft D66 als geen ander de beste kansen op het creëren van een stabiel systeem. Juist D66 is een partij die erkent dat het eerst gaat om het individu en pas daarna om de groep. Je moet eerst één zijn met jezelf, voordat je eenheid kunt brengen in de groep. Vertrouwen hebben in jezelf, voordat je kunt werken aan het vertrouwen binnen de partij. Een diversiteit aan individuen resulteert in stabiliteit van het team.

Kortom, alleen een partij die ruimte geeft aan het ‘ik’, krijgt een stevige basis voor het ‘wij’.

10 augustus 1993.

16 januari 2010. Bijna 17 jaar verder en ik ben al jaren Nederlander. Werkzaam bij de Permanente Vertegenwoordiging van Nederland bij de EU. Ik zit aan de ontbijttafel met Milieuminister Cramer als onderdeel van haar delegatie tijdens de Informele Milieuraad in Sevilla. De Klimaatconferentie van Kopenhagen is net achter de rug en EU ministers hebben de behoefte met elkaar te spreken over dit echec. Zij vertelt over de net voorbije week waarin de conclusies over het rapport van de Commissie Davids de verhoudingen in de coalitie op scherp hebben gezet. De Minister vreest dat ze haar klus niet zal kunnen afmaken…

Ik besef hoezeer zaken veranderd zijn in 17 jaar tijd. Wij zitten in de grootste financiële crisis sinds de oorlog, het klimaat verandert en in Nederland heerst een enorme polarisatie tussen oude en nieuwe Nederlanders. De uitdagingen zijn immens.

Ik realiseer me dat ik terug wil naar Nederland om een ondervertegenwoordigde groep Nederlanders te representeren. De vrijdenkers die zich altijd willen ontwikkelen en ontplooien. Degenen die geloven dat een schonere planeet en economische ontwikkeling hand in hand kunnen gaan, wars van dogma’s. Met een helder verhaal, namelijk dat vrijheid en angst niet samengaan. Daarom stel ik mij namens D66 kandidaat voor de Tweede Kamer verkiezingen van 9 juni 2010.

(foto: rhodes)

Ik verliet Suriname in een tijd dat de inflatie gierde. Bedroeg die in 1993 nog 100% in 1994 was dat al weer opgelopen tot bijna 400%. In dat economisch klimaat verliet ik Switi Sranan (heerlijk Suriname). Het waren moeilijke tijden. Met een koffer en een kartonnen doos, die mijn vader vakkundig had dichtgeplakt, verliet ik de sociale en economische chaos. Niet als economisch vluchteling, maar om aan een studie te beginnen. Om te starten aan een nieuw avontuur. Mijn avontuur. Spannend maar toch met pijn in het hart.

Ik heb nog jaren elke week van mijn vader een bundel dagbladen, De Ware Tijd, uit Suriname ontvangen. Ik verslond in die tijd alle nieuws uit Suriname. Bijvoorbeeld over de regering Venetiaan die onder druk van Nederland een rigoureus saneringsprogramma moest uitvoeren. In 1996 ging ik voor de eerste maal terug. Suriname was veranderd in 3 jaar tijd. De economische malaise had sociaal en maatschappelijk diepe sporen nagelaten. Het was in dat klimaat dat Bouterse op slinkse wijze dat jaar wist in te breken in het Nieuw Front van Venetiaan en zo de verkwistende populist Wijdenbosch aan de macht hielp. Geheel ‘democratisch’ zoals dat in Suriname heet. Dat hij het aantal benodigde stemmen ‘kocht’ was publiek geheim. Tot overmaat van ramp brandden op 1 augustus de monumentale gebouwen van het ministerie van Buitenlandse Zaken, Algemene Zaken en het Parlement tot de grond toe af. In een klap was Suriname niet alleen zijn politieke hart, maar ook zijn parlementaire geschiedenis kwijt. De jonge republiek had nog een lange weg te gaan.

Deze gebeurtenissen hebben mij gevormd. Over de decembermoorden kan ik maar kort wat vertellen. Ik was 7 jaar oud en herinner mij enkel de avondklok en mijn vader die in de jaren na 1982 elke avond met zijn korte golf radiootje tegen het oor probeerde het nieuws van Radio Nederland te ontvangen. De lokale radiozenders waren gecensureerd en de korte radiogolven werden ook nog verstoord. Democratie en vrijheid zijn vooral een groot goed als je ze moet missen.

Mijn band met Suriname is nooit verbroken, maar wel veranderd in de loop der jaren. In 1997 organiseerde ik samen met een groep jonge Surinaamse studenten de Surinaamse Bedrijvendagen. Na de economische tragedie van eind jaren tachtig en begin jaren negentig kwamen halverwege de jaren negentig de eerste lichtpuntjes van economisch herstel. In 1998 was ik weer met heel wat anders bezig. Ik organiseerde voor de studievereniging van mijn faculteit een studiereis naar de VS om na te gaan wat zij daar aan duurzame ontwikkeling deden. Suriname en haar ontwikkeling waren interessant en belangrijk, maar ik wilde de wijde wereld in. Misschien was het toen wel dat ik besloot voor goed ontheemd te zijn. Geen thuis, of eigenlijk overal thuis.

Nederland bood mij in de jaren van mijn studie alle kans te zijn wie ik was en te worden wie ik wilde zijn. Ik realiseerde mij dat enkel als ik mijzelf kon zijn en mij en ten volle kon ontplooien, ik iets voor mijn omgeving kon betekenen. Hoe zeer ik ook blijf houden van de plek waar ik geboren en opgegroeid ben, is Nederland daarom mijn thuis geworden.